به نام خداوند همه مِهر مِهروَرز


وَ اَقْبَلَتْ فى لُمَّةٍ مِنْ حَفَدَتِها وَ نِساءِ قَوْمِها، تَجُرُّ أَدْراعَها، تَطَأُ ذُيُولَها، ما تَخْرِمُ مِشْيَتُها مِشْيَةَ رَسُولِ اللّهِ صلى‌ الله‌ ‏عليه‏ و آله


أَقْبَلَ یعنی پیش آمد و اَقْبَلَتْ یعنی حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها پیش آمد چون هم مؤنّث هستند و هم خانم هستند، اَقْبَلَتْ می‌گوید. اگر مرد بود، ‌گفته می‌شد: أَقْبَلَ؛ لذا إقبال یعنی پیش آمدن.
وَ اَقْبَلَتْ
و پیش آمد
فى لُمَّةٍ مِنْ حَفَدَتِها
در میان گروهی از خدمت‌گزاران‌شان
وَ نِساءِ قَوْمِها
و در میان زنان قوم‌شان
اسم قوم‌ ایشان چه بود؟ قریش، بنی‌هاشم.
وَ نِساءِ قَوْمِها
یعنی از زنان بنی‌هاشم دورشان را گرفته بودند و از خدمت‌گزاران، دور ایشان را گرفته بودند.
تَجُرُّ أَدْراعَها
أَدْراعَ جمع دِرع است. دِرع هم به معنای زره است و هم به معنای لباس.


تَجُرُّ أَدْراعَها
یعنی چون لباس سراسری پوشیده بودند و لباس‌شان و جلباب‌شان بلند بود، لباس‌شان و ادراع‌شان را می‌کشیدند یعنی به دست گرفته بودند و لباس‌های‌شان را با دست‌شان می‌کشیدند چون زیر پای‌شان می‌انداخت. هم به عنوان بلند بودن و پوشیده بودن است و هم به عنوان مصیبت زدگی بودن؛ انسانی که مصیبت زده می‌شود به اصطلاح چون حواسش نیست مدام می‌خواهد زمین بخورد و لباسش زیر پایش، گیر می‌کند.
تَطَأُ ذُيُولَها
ذُيُولَ جمع ذیل است. ذیل یعنی آخر و پایین. ذیل نامه را امضا کن؛ ذیل نامه را مُهر بزن؛ ذیل عرایض‌تان را بگویید؛ فرمایشات‌تان را بفرمایید. ذیل یعنی دنباله، آخر.
تَطَأُ ذُيُولَها
یعنی تَطَاُ، وَطَاُ، یَطَاُ، وطأ یعنی برخورد کرد. وقتی انسان جایی را پای می‌گذارد می‌گویند: یَطَاُ. مؤنّثش می‌شود: تَطَا؛ وَطی هم از این لغت است. وَطی یعنی برخورد یعنی پا گذاشتن.
تَطَأُ ذُيُولَها
یعنی پایین لباس‌شان را به اصطلاح زیر پای‌شان می‌گذاشتند. پا می‌گذاشتند روی دامن‌های لباس‌شان.
ما تَخْرِمُ مِشْيَتُها مِشْيَةَ رَسُولِ اللّهِ صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله
از راه رفتن پیغمبر صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله؛ یعنی راه رفتن حضرت زهرا سلام‌ الله‌ علیها، راه رفتن پیغمبر را به یاد می‌آورد. پیامبر صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله کمی‌ کوتاه، بلند راه می‌رفتند که علامت تواضع‌شان بود. این‌که می‌گوید:
ما تَخْرِمُ مِشْيَتُها مِشْيَةَ رَسُولِ اللّهِ صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله
یعنی نحوه راه رفتنش کم نداشت از راه رفتن پیغمبر صلی‌ الله‌ علیه‌ و آله، لذا وقتی راه می‌رفت مردم یاد راه رفتن پیغمبر می‌افتادند.

وَالْحَمْدُ للَّهِ رَبِّ الْعالَمینَ